Mar 27 2009

“Η ώρα της Γης”

Ένας εύκολος τρόπος για να απαλλαγείτε από τις ευθύνες της καταστροφής της Γης.

Εξήντα λεπτά αρκούν για να εδραιωθεί μια ψευδαίσθηση οικολογικής δράσης. Οι κάτοικοι της περιοχής που είναι γνωστή ως “Ελλάδα” καλούνται να συμμετέχουν στο παγκόσμιο καθάρισμα των ενόχων συνειδήσεων για τη στήριξή του στο καπιταλιστικό σύστημα και την αυτοκαταστροφική του πορεία. Κλείνοντας τα φώτα του σπιτιού τους για 1 ώρα κερδίζουν έναν ολόκληρο χρόνο ακόρεστης καταναλωτικής μανίας, στην οποία παροτρύνουν και οι οικονομικοί ηγέτες προκειμένου να βγούμε από την οικονομική κρίση.

Η διάδοση του ψέματος ότι με τέτοιες συμβολικές ενέργειες βοηθάμε στη μείωση των κλιματικών αλλαγών (και τα παρόμοια ψεύδη) οδηγούν τελικά στο αντίθετο αποτέλεσμα: την απενοχοποιημένη συνέχιση της καταστροφικής για το περιβάλλον δράσης του καπιταλιστικού συστήματος. Η αλήθεια για τη σωτηρία της γης είναι μία και απλή: μεγάλη μείωση της παραγωγής (και οριστική διακοπή της παραγωγής άχρηστων “αγαθών”) και μεγάλη μείωση της κατανάλωσης.

Καμία όμως από τις κρατικά επιδοτούμενες δήθεν μη κυβερνητικές οργανώσεις-εταιρίες δε θα ξεστομίσει αυτήν την αλήθεια. Πώς να το κάνουν άλλωστε, όταν, όπως φαίνεται, το επόμενο που θα ποινικοποιηθεί μετά την κουκούλα είναι η “αποτροπή κατανάλωσης”. Μετά το χτύπημα της “11ης Σεπτεμβρίου” ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ σε διάγγελμά του παρότρυνε σε αύξηση της κατανάλωσης για να ξεπεραστούν οι συνέπειες. Το ίδιο λένε τώρα οι διάφοροι εξουσιαστικοί κύκλοι για την αντιμετώπιση της “οικονομικής κρίσης”. Κανένας δε θέλει λοιπόν να μειωθούν πραγματικά οι εκπεμπόμενοι ρύποι, αντίθετα, όλοι οι καπιταλιστές αγωνιούν πως θα πουλήσουν τα προϊόντα τους, οι καταστηματάρχες της Ερμού και του Κολωνακίου αγωνιούν κάθε μέρα για την πτώση της κατανάλωσης διότι δε φτάνουν τα κέρδη τους για την συντήρηση της δεύτερης PORSCHE. Αναγκάζονται έτσι να απολύουν τους υπαλλήλους τους ή να τους κάνουν τη ζωή λάστιχο με τα ελαστικά ωράρια, αλλά σίγουρα θα σβήσουν τα φώτα για εξήντα λεπτά και στο οροφοδιαμέρισμα και στα δύο εξοχικά τους. Και να μη ξεχνάμε ότι ξαναγεμίζουν την εσωτερική πισίνα με προσοχή και με πόνο ψυχής, αφού ξέρουν ότι δεν πρέπει να πάει “καμιά σταγόνα νερού χαμένη” όπως τους πληροφόρησε το γνωστό εμπορικό συγκρότημα μαζικής ενημέρωσης ΣΚΑΙ.

Στο site της υποκριτικής καμπάνιας “Η Ώρα της Γης” βλέπουμε να υποστηρίζεται μεταξύ άλλων, από τράπεζες και πολυεθνικές εταιρίες της χημικής βιομηχανίας που βρήκαν τρόπο να διαφημιστούν και να προβάλουν ένα οικολογικό προσωπείο.

Για να καταλάβουμε το μέγεθος της υποκρισίας αντιγράφουμε την δράση ενός εκ των υποστηρικτών της κίνησης αυτής:

Η Τράπεζα Πειραιώς συμμετέχει στην παγκόσμια «Ώρα της Γης» μέσω της υπηρεσίας ηλεκτρονικής Τραπεζικής winbank (https://www.winbank.gr). Για την εβδομάδα Δευτέρα 23 Μαρτίου έως και την Κυριακή 29 Μαρτίου η κεντρική σελίδα της winbank αλλάζει χρώμα και μορφή ώστε να υποστηρίξει την παγκόσμια πρωτοβουλία.”

Tα συμπεράσματα δικά σας.

Η ριζοσπατική οικολογία είναι το μόνο κίνημα που μπορεί να δώσει πραγματικές λύσεις στο προβλημά της αυτοκατατροφικής τάσης του καπιταλιστικού συστήματος. Η μαχητική ριζοσπαστική οικολογική δράση δεν έχει δεσμεύσεις από συμφέροντα και εταιρίες και βάζει ζητήματα συνολικής αναθεώρησης του τρόπου ζωής και οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών. Πολλοί απ’ τους αγωνιστές των ριζοσπαστικών αυτών οργανώσεων βρίσκονται στη φυλακή ως “οικο-τρομοκράτες”, χωρίς βεβαίως καμιά υποστήριξη από τις δήθεν οικολογικές οργανώσεις και τους δήθεν οικολογικά ευαίσθητους πολίτες και εταιρίες. Όμως, τα κοινωνικά κινήματα δε δημιουργούνται και καθοδηγούνται από “μη” κυβερνητικές οργανώσεις και τηλεοπτικούς σταθμούς εφοπλιστών.

Η αγριότητα είναι εκεί έξω.


Mar 25 2009

Άνοιξη στην Βαρκελώνη

 
{flv}blackblock_1{/flv}
 
ΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΠΑΝΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΥΡΗ

Mar 22 2009

Tσόμσκι: Καμιά αλλαγή με τον Oμπάμα

Συνέντευξη του Nόαμ Τσόμσκι στον Afshin Rattansi

Press TV, Γενάρης 24, 2009 

{youtubejw}AkflxrNMy9I{/youtubejw}

Καθηγητά Τσόμσκι, καλύτερα να ξεκινήσουμε με το Πακιστάν. Ο Λευκός Οίκος απέφυγε να σχολιάσει τις δολοφονίες όλων αυτών των ανθρώπων [κατά τη διάρκεια των βομβιστικών επιθέσεων στα σύνορα απ’ το Αφγανιστάν στο Πακιστάν]. Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, για τον οποίο είχατε αναφερθεί στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας, είναι ο άνθρωπος που ο [Πρόεδρος Μπαράκ] Oμπάμα είχε διαλέξει για να δώσει λύση στην κατάσταση.

NOAM ΤΣΟΜΣΚΙ. Λοιπόν, ήταν αρκετά ξεκάθαρο ότι ο Oμπάμα θα δεχόταν το δόγμα Μπους ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να βομβαρδίσουν ελεύθερα το Πακιστάν, και υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που είναι αρκετά σοβαρές.

Υπήρχε για παράδειγμα μια μεγάλη πρόκληση χάους και διαμάχης στην επαρχία Μπαζούρ, η οποία γειτνιάζει με το Αφγανιστάν και με φυλετικούς ηγέτες – άλλοι εκεί – το απέδωσαν στο βομβαρδισμό ενός σχολείου μαντράσσα1 όπου σκοτώθηκαν 80 με 85 άνθρωποι, πράγμα που δε νομίζω ότι αναφέρθηκε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά φυσικά αναφέρθηκε στον πακιστανικό τύπο.Ο συγγραφέας αυτού του άρθρου που το ανέφερε, ένας πολύ γνωστός πυρηνικός φυσικός, ο Pervez Hoodbhoy, επισήμανε τότε οτι τέτοιου είδους μακελιά θα προκαλέσουν φυσικά τρόμο και αντιδράσεις, οι οποίες θα απειλούσαν το κράτος του Πακιστάν. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Βλέπουμε τώρα περισσότερες απ’ αυτές τις αντιδράσεις.

Tο πρώτο μήνυμα της Πακιστανικής κυβέρνησης στο Στρατηγό [Ντέιβιντ] Πετρέους, τον Αμερικανό Στρατηγό όταν ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής ήταν ότι δεν επιθυμούν πλέον άλλoυς βομβαρδισμούς στο Πακιστάν.

Στην πραγματικότητα, το πρώτο μήνυμα προς τη νέα προεδρία Oμπάμα απ’ τον πρωθυπουργό [Χαμίντ] Kαρζάι του Αφγανιστάν ήταν το ίδιο, ότι δεν ήθελε πλέον άλλους βομβαρδισμούς πολιτών. Είπε επίσης ότι ήθελε ένα χρονοδιάγραμμα για την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων στρατευμάτων, απ’ το Αφγανιστάν. Αυτό φυσικά απλά αγνοήθηκε.

Και οι τρεις αυτοί ξένοι απεσταλμένοι, αν και ο τρίτος δεν έχει ακόμη πιθανόν ανακοινωθεί, αλλά μερικοί άνθρωποι εκφράζουν αισιοδοξία για τον Τζορτζ Μίτσελ ως απεσταλμένου στη Μέση ανατολή.

Για τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, έχουμε ήδη μιλήσει. Έχουμε βέβαια μιλήσει εδώ για τον πρώην Βόσνιο υπουργό εξωτερικών, που φαίνεται να υπονοεί ότι μπορεί να έχει ένα ρόλο στο μακελειό στη Σρεμπρένιτσα, και φυσικά, συζητείται και ο Ντένις Ρος ως απεσταλμένος στο Ιράν.

N.Τ.: Λοιπόν ο Χόλμπρουκ έχει ένα πολύ άσχημο ρεκόρ, όχι τόσο στη Γιουσκοσλαβία, αλλά νωρίτερα. Για παράδειγμα, στις φρικαλεότητες στην Ινδονησία στο ανατολικό Τιμόρ, όπου ήταν ο επικεφαλής, και απέφυγε οποιαδήποτε προσπάθεια να σταματήσει την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών προς αυτούς, και εν γένει το ρεκόρ του είναι πολύ επιλήψιμο.

Ο Τζορτζ Μίτσελ, μεταξύ των διαφόρων διορισμών που έχουν γίνει, είναι νομίζω ενας απ’ τους πιο αξιοπρεπείς. Έχει ένα πολύ καλό ιστορικό. Πέτυχε κάτι στη Β. Ιρλανδία αλλά βεβαίως σ’ αυτήν την περίπτωση υπήρχε ένας στόχος.

Ο στόχος ήταν ότι οι Βρετανοί θα έθεταν τέρμα στην προσφυγή στη βία ως απάντηση στην τρομοκρατία του IRA και θα έδιναν προσοχή στα νόμιμα παράπονα ότι αυτή ήταν η πηγή της τρομοκρατίας. Αυτό το κατάφερε, η Βρετανία έδωσε προσοχή στα παράπονα, και η βία σταμάτησε – οπότε αυτό ήταν επιτυχία.

Αλλά δεν υπάρχει τέτοιου είδους έκβαση σκιαγραφημένη στη Μέση Ανατολή, ειδικότερα σχετικά με το Ισραηλο-Παλαιστινιακό πρόβλημα. Δηλαδή, υπάρχει μια λύση, μια απλή και κάθετη λύση που μοιάζει πολύ με τη βρετανική. Το Ισραήλ θα μπορούσε να σταματήσει τα υποστηριζόμενα απ’ τις Ηνωμένες Πολιτείες εγκλήματα στα κατεχόμενα εδάφη οπότε, προφανώς, θα σταματούσε και η αντίδραση σ’ αυτά. Αλλά αυτό δεν είναι στην ημερήσια διάταξη.

Μάλιστα, ο Πρόεδρος Oμπάμα μόλις είχε μια συνέντευξη τύπου, η οποία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα απ’ αυτήν την άποψη. Εξήρε την παραβολική ειρηνευτική πρωτοβουλία, δηλαδή τη Σαουδική πρωτοβουλία που εγκρίθηκε απ’ τον Αραβικό Σύνδεσμο2, και είπε ότι αυτή είχε επικοδομητικά στοιχεία. Επεδίωκε την εξομάλυνση της σχέσης με το Ισραήλ, και ο ίδιος μάλιστα κάλεσε τα Αραβικά κράτη να συνεχίσουν μ’ αυτά τα “εποικοδομητικά στοιχεία”, δηλαδή την εξομάλυνση των σχέσεων.

Αλλά αυτό είναι μια εξαιρετικά μεγάλη παραποίηση της πρωτοβουλίας του Αραβικού Συνδέσμου. Η πρωτοβουλία του Αραβικού Συνδέσμου ζήτησε να γίνει αποδεκτή η ύπαρξη δύο κρατών στα διεθνή σύνορα, πράγμα που αποτελεί τη βάση, εδώ και πολύ καιρό, της διεθνούς συναίνεσης και είπε ότι αν αυτό μπορεί να επιτευχθεί, τότε μπορούν τ’ Αραβικά κράτη να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ.

Λοιπόν, ο Oμπάμα παρέλειψε το πρώτο τμήμα, το κεντρικό τμήμα, τον πυρήνα της λύσης, επειδή αυτό συνεπάγεται υποχρέωση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι μόνες που επί τριάντα χρόνια μπλοκάρουν αυτήν τη διεθνή συναίνεση, πράγμα που σήμερα έχει τελείως απομονώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Η Ευρώπη τώρα και πολλές άλλες χώρες, το έχουν αποδεχθεί. Η Χαμάς το έχει αποδεχθεί εδώ και χρόνια, η Παλαιστινιακή Αρχή επίσης, ο Αραβικός Σύνδεσμος το ίδιο [το έχει αποδεχθεί]. Εδώ και πολλά χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ το μπλοκάρουν, όχι μόνο στα λόγια, αλλά το μλοκάρουν και στην πράξη συνεχώς, (αυτό) συμβαίνει καθημερινά στα κατεχόμενα εδάφη καθώς επίσης και στην πολιορκία της Γάζας και άλλες φρικαλεότητες.

Έτσι όταν αυτός παραλείπει κάτι τέτοιο αυτό γίνεται σκοπίμως. Αυτό συνεπάγεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόκειται να συμμετέχουν με τον υπόλοιπο κόσμο που προσπαθεί να επιτύχει την εφαρμογή μιας διπλωματικής διευθέτησης, οπότε η αποστολή του Μίτσελ είναι κενή περιεχομένου. 

Υπάρχει μια αντίφαση στο ότι ο Τζορτζ Μίτσελ μίλησε φυσικά στα μέλη της Sinn FŽin, τη στρατιωτική φυσικά πτέρυγα του IRA.

Και την ώρα ακριβώς που σ’ αυτό το κανάλι καλύπταμε τις συγκρούσεις στη Γάζα, βομβαρδίστηκε το αρχηγείο της, και τώρα μας λένε ότι οι Ισραηλινοί στρατιώτες δε θα δώσουν τα ονόματά τους, και τα ονόματα των ανθρώπων δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα απ’ το φόβο των διώξεων.

Κι όμως, ορισμένοι έλεγαν ότι ο Oμπάμα είπε ότι τα σύνορα θα πρέπει ν’ ανοίξουν. Θα δούμε τίποτα αλλαγές στην πολιτική τους εκεί;

N.Τ.: Όντως το είπε αυτό, αλλά δε σημείωσε το γεγονός ότι αυτό ειπώθηκε στο πλαίσιο πολλών άλλων απαιτήσεων. Και το Ισραήλ βέβαια θα πει επίσης, ότι θα πρέπει όντως ν’ ανοίξουν τα σύνορα αλλά θα εξακολουθεί ν’ αρνείται να μιλήσει στην εκλεγμένη κυβέρνηση (σημ. Χαμάς), πράγμα που είναι κάτι το τελείως διαφορετικό απ’ του Mίτσελ στη Β. Ιρλανδία.

Αυτό σημαίνει ότι οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να τιμωρηθούν που ψήφισαν σ’ ελεύθερες εκλογές, με τον τρόπο που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήθελαν, και ενέκριναν τη συμφωνία Κοντολίζα Ράις-Τζίπι Λίβνι να κλείσει το καθεστώς των σχέσεων Αιγύπτου-Γάζας, πράγμα που είναι μάλλον μια πράξη αυτοκρατορικής αλαζονείας.

Δεν είναι τα σύνορά τους το ζήτημα, και μάλιστα η Αίγυπτος αντιτάχθηκε σθεναρά σ’ αυτό. Αλλά ο Oμπάμα συνέχισε. Λέει ότι πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δε θα περνούν όπλα λαθραία μέσω των σηράγγων στη Λωρίδα της Γάζας. Όμως δεν είπε τίποτε για την μεγάλη αποστολή πολύ περισσότερων θανατηφόρων όπλων στο Ισραήλ.

Μάλιστα, ακριβώς στο μέσο της επίθεσης στη Γάζα, στις 31 Δεκεμβρίου, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι είχε αναθέσει σ’ ένα γερμανικό πλοίο να στείλει 3.000 τόνους πολεμικού υλικού στο Ισραήλ. Αυτό τελικά δε δούλεψε, επειδή η κυβέρνηση της Ελλάδας το εμπόδισε. Βέβαια αυτό έγινε επειδή έπρεπε να περάσει απ’ την Ελλάδα, αλλά θα μπορούσε και να περάσει από κάπου αλλού. Και αυτό συνέβει ακριβώς την ώρα που γινόταν η επίθεση στη Γάζα.

Μάλιστα υπήρξαν πολύ λίγες αναφορές, πολύ λίγες έρευνες για το ζήτημα. Το Πεντάγωνο απάντησε μ’ έναν ενδιαφέροντα τρόπο. Είπαν, ότι αυτό το υλικό δε θα χρησιμοποιηθεί για την επίθεση στη Γάζα, στην πραγματικότητα γνώριζαν ότι το Ισραήλ σκόπευε να σταματήσει την επίθεση ακριβώς λίγο πριν αναλάβει την εξουσία ο Oμπάμα, οπότε δε χρειάζεται να πω τίποτα γι’ αυτό.

Αλλά το Πεντάγωνο είπε ότι το υλικό αυτό θα χρησιμοποιηθεί ως προκαταβολική τοποθέτηση αμερικανικών δυνάμεων. Μ’ άλλα λόγια, αυτό έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό, αλλά αυτό είναι μια επέκταση και ενίσχυση του ρόλου του Ισραήλ ως αμερικανική στρατιωτική βάση στις παρυφές των μεγαλύτερων πετρελαιοπαραγωγών περιοχών του κόσμου. Και αν ποτέ ερωτηθούν γιατί το έκαναν αυτό, θα πουν για λόγους άμυνας ή για λόγους σταθερότητας, ενώ είναι απλώς μια ακόμη βάση για περαιτέρω επιθετικές ενέργειες.

{youtubejw}X4vr28l249s{/youtubejw}

Ο Ρόμπερτ Γκέιτς και ο Ναύαρχος [Mάικ] Mάλεν λένε ότι το 16-μηνο χρονοδιάγραμμα για την αποχώρηση απ’ το Ιράκ είναι μόνο μία απ’ τις επιλογές, μια μικρή διαφορά απ’ ό,τι ο Oμπάμα έλεγε στην προεκλογική του καμπάνια. Και, ως γνωστόν  η Χίλαρι Κλίντον δήλωσε απερίφραστα ότι ήταν έτοιμη να διαλύσει ολόκληρο το Ιράν και να σκοτώσει 70 εκατομμύρια πολίτες. Όσον αφορά το Ιράκ και το Ιράν τί αλλαγές βλέπετε;

N.Τ.: Αυτό που συνέβη στο Ιράκ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και σημαντικό. Οι λίγοι ανταποκριτές μ’ εμπειρία και που γνωρίζουν κάτι το κατάλαβαν αυτό. Ο Patrick Cockburn, ο Jonathan Steele και δυο-τρεις ακόμη. 

Αυτό που συνέβη είναι ότι υπήρξε μια σημαντική εκστρατεία μη βίαιης αντίστασης στο Ιράκ, που υποχρέωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες, βήμα – βήμα, ν’ αποσυρθούν απ’ τα προγράμματα και τους στόχους τους. Υποχρέωσαν τις κατοχικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών να επιτρέψουν εκλογές τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήθελαν και προσπάθησαν ν’ αποφύγουν με κάθε τρόπο.

Στη συνέχεια  πήγαν ένα βήμα παραπέρα υποχρεώνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες να δεχθούν τουλάχιστον τυπικά ένα καθεστώς συμφωνίας των δυνάμεων, το οποίο αν σεβαστεί ο Ομπάμα, θα εγκαταλείψουν τους περισσότερους απ’ τους στόχους των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα εξαλείψουν τις τεράστιες μόνιμες στρατιωτικές βάσεις που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εγκαταστήσει στο Ιράκ. Αυτό θα σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δε θα ελέγχουν πλέον τις αποφάσεις για το ποιοί θα έχουν πρόσβαση στις πετρελαιοπηγές και θα τις χρησιμοποιούν. Και στην πραγματικότητα κάθε πολεμικός στόχος θα έχει πια εκλείψει.

Φυσικά υπάρχει το ερώτημα αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θ’ ανταποκριθούν σ’ όλα αυτά και αυτό που εσείς τώρα αναφέρετε είναι μια σοβαρή ένδειξη ότι προσπαθούν ν’ αποφύγουν να συμμορφωθούν. Αλλά αυτό που συνέβη εδώ είναι πραγματικά σημαντικό, και είναι προς τιμή των ανθρώπων του Ιράκ, το οποίο έχει όντως υποφέρει οικτρά. Θέλω να πω, η χώρα έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά, αλλά κατάφερε να κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να υπαναχωρήσουν επίσημα απ’ τους κυριότερους πολεμικούς τους στόχους.

Στην περίπτωση του Ιράν, οι δηλώσεις Oμπάμα δεν ήταν τόσο εμπρηστικές όσο της Κλίντον, αλλά επρόκειτο σε μεγάλο βαθμό για το ίδιο πράγμα. Είπε ότι όλες οι επιλογές είναι ανοιχτές. Λοιπόν, τί σημαίνει όλες οι επιλογές; Προφανώς αυτό περιλαμβάνει πυρηνικό πόλεμο, που όπως γνωρίζετε, είναι μία επιλογή.

Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι προτίθεται να λάβει τα μέτρα, τα οποία ας πούμε, θέλει ο αμερικάνικος πληθυσμός. Η συντρηπτική πλειοψηφία του αμερικάνικου πλυθησμού για χρόνια ήταν υπέρ, είχε συμφωνήσει με το Κίνημα των Αδέσμευτων3, ότι το Ιράν θα πρέπει να έχει τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στα υπογράψαντα μέλη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, ν’ αναπτύξει δηλαδή πυρηνική ενέργεια.

Δε θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα ν’ αναπτύξουν πυρηνικά όπλα, και κάτι που είναι πολύ ενδιαφέρον για τα ίδια ποσοστά, περίπου 75-80%, κάνουν έκκληση για τη δημιουργία μιας ζώνης ελεύθερων πυρηνικών όπλων στην περιοχή, η οποία θα περιλαμβάνει το Ιράν, το Ισραήλ, καθώς και κάθε αμερικάνικη δύναμη που εγκαθίσταται εκεί, μέσα στα πλαίσια όλων των ειδών των ελέγχων κ.ο.κ.

Αυτό θα μπορούσε να εξαλείψει ίσως μια απ’ τις κυριότερες πηγές της σύγκρουσης. Δεν υπάρχει όμως καμία ένδειξη ότι η κυβέρνηση Oμπάμα έχει το παραμικρό σχέδιο για να γίνει κάτι τέτοιο.

Κάτι τελευταίο καθηγητά Τσόμσκι, η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου φυσικά είστε ότι δηλαδή κυριαρχεί στις ειδήσεις και στη ζωή όλων των Αμερικανών και αναμφισβήτητα στη ζωή των ανθρώπων σ’ όλον τον κόσμο  και αυτό το πακέτο των 825 δις δολαρίων. Πώς πιστεύετε ότι οι άνθρωποι του Oμπάμα θα το χειριστούν;

N.Τ.: Κανείς πραγματικά δεν ξέρει. Θέλω να πω πως αυτό που συμβαίνει στην οικονομία δεν είναι εύκολα κατανοητό. Βασίζεται σ’ εξαιρετικά αδιαφανείς δημοσιονομικούς χειρισμούς, που είναι αρκετά δύσκολο ν’ αποκωδικοποιήσουμε. Θέλω να πω, η γενική διαδικασία είναι βέβαια κατανοητή, αλλά το αν και κατά πόσον τα $800 δις, ή ενδεχομένως ένα μεγαλύτερο κυβερνητικό κίνητρο, θα ξεπεράσει αυτήν την κρίση, αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε.

Τα πρώτα $350 δις έχουν ήδη δαπανηθεί – αυτό που είναι το επονομαζόμενο μερικό bailout αλλά αυτό πήγε στις τσέπες των τραπεζών. Θα έπρεπε να είχαν αρχίσει να το δανείζουν ελεύθερα, αλλά αποφάσισαν απλά να μην το κάνουν. Προτιμούν μάλλον να πλουτίσουν τους εαυτούς τους, να αποκαταστήσουν το κεφάλαιό τους, και να υπερισχύσουν έναντι άλλων τραπεζών – με συγχώνευση, εξαγορά, ή ό,τι άλλο.

Αν το επόμενο κίνητρο θα έχει κάποιο αποτέλεσμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό απ’ τον τρόπο με τον οποίο θα το χειριστούν, αν δηλαδή θα είναι ελεγχόμενο έτσι ώστε να χρησιμοποιηθεί για εποικοδομητικούς σκοπούς. [Βασίζεται] επίσης σε παράγοντες που δεν είναι ακριβώς γνωστοί, όπως το πόσο βαθιά θα είναι αυτή η κρίση.

Είναι μια παγκόσμια κρίση και είναι πολύ σοβαρή. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ξαφνικά οι τρόποι που οι δυτικές χώρες εισέρχονται στην κρίση είναι ακριβώς οι ίδιοι με το μοντέλο που επιβάλλουν στον Τρίτο Κόσμο όταν υπάρχει κρίση.

Έτσι, όταν η Ινδονησία έχει κρίση, η Αργεντινή και οποιοσδήποτε άλλος, υποτίθεται ότι πρέπει ν’ αυξήσουν πολύ τα επιτόκια και να ιδιωτικοποιήσουν την οικονομία, να περικόψουν τις δημόσιες δαπάνες και να λάβουν τέτοιου είδους μέτρα. Στη Δύση, είναι το ακριβώς αντίθετο: μείωση επιτοκίων στο μηδέν, κρατικοποιήσεις εφόσον αυτό απαιτείται, να ρίξουν χρήμα στην οικονομία, έχουν τεράστια χρέη.

Αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο απ’ το πώς ο Τρίτος Κόσμος πρέπει να εξοφλήσει τα χρέη, και είναι αξιοσημείωτο ότι αυτό φαίνεται να περνάει απαρατήρητο. Αυτά τα μέτρα για τη Δύση είναι εκείνα που θα μπορούσαν να βάλουν την οικονομία και πάλι σε κίνηση, ενώ για άλλους ήταν καταστροφή.

Μετάφρ. aixmi

1. Ισλαμικό ιεροδιδασκαλείο.

2. Οργανισμός 21 ανεξάρτητων κρατών που βοηθά στην ενδυνάμωση του κάθε κράτους μέλους ξεχωριστά αλλά και όλων των αραβικών κρατών μαζί. Στόχος του είναι να αποκτήσουν ανεξαρτησία οι Αραβικές χώρες και να σταματήσει η μετανάστευση των Ισραηλινών προς την Παλαιστίνη και να εναντιωθεί στην ίδρυση εβραϊκού Κράτους.

3. Διεθνής οργάνωση που συσπειρώνει πάνω από 100 χώρες που θεωρούνται αδέσμευτες από (και ενάντια) τις βασικές μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Οι βάσεις αυτής της συσπείρωσης χωρών τέθηκαν το 1955 με τη Συνδιάσκεψη του Μπαντούνγκ, στην οποία πήραν μέρος 29 ανεξάρτητες χώρες από την Ασία και την Αφρική με στόχο να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στην αποικιοκρατία και να τηρήσουν ανεξαρτησία από τις μεγάλες δυνάμεις. Η διάσκεψη αυτή ήταν η πρώτη στην ιστορία που δεν πήραν μέρος και δεν προσκλήθηκαν οι μεγάλες δυνάμεις. Στη διάσκεψη αυτή, που γίνεται σε κλίμα ανάπτυξης αγώνων και αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς της περιοχής, διαδραματίζει κεντρικό ρόλο η συμμετοχή της Κίνας. Στη 14η Σύνοδο του «Κινήματος των Αδέσμευτων» το 2006, σηματοδοτήθηκε μια πιο δυναμική παρέμβαση στη διεθνή σκηνή με προοπτική να συμμαχήσουν οι μικρότερες και φτωχότερες χώρες κατά των ιμπεριαλιστικών και επεκτατικών βλέψεων κάθε μεγάλης δύναμης.

http://aixmi.wordpress.com/2009/03/21/chomsky-%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%b3%ce%ae-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-obama/


Mar 22 2009

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Ευαγγελισμού και όλες τις καταλήψεις

Μετά και την παραγγελια Σανιδά για εκκένωση όλων των καταλήψεων ανά τη χωρα, ο έμπορος μεσίτης και μεγαλολαμόγιο πρύτανης Παλληκάρης του Παν/μιου Κρήτης βγάζει στο σφυρί το κτήριο του “Ευαγγελισμού”.

Επαναφορά του ζητήματος για πώληση του κτιρίου της κατάληψης “Ευαγγελισμού”.

“Κάτω τα χέρια απο την κατάληψη ευαγγελισμού “

Παρά την καλοκαιρινή της αποτυχία για εκκένωση του κτιρίου μέσω εισαγγελικού τελεσιγράφου και την επαναφορά του ζητήματος του “Ευαγγελισμού” εκτός της ημερήσιας διάταξηςτης συγκλήτου στις 23 Οκτωβρίου 2008 σε προγραμματισμένη συνεδρίαση της συγκλήτου, με σκοπό την πώληση του “Ευαγγελισμού” (που όπως ανέφεραν κοστολογείται στα δέκα εκατομμύρια ευρώ…) η πρυτανική αρχή, επαναφέρει ξανά, σήμερα το ζήτημα περί πώλησης κτιρίου του “Ευαγγελισμού” (σύμφωνα με δημοσίευμα σε πρωτοσέλιδο τοπικής εφημερίδας) στο πλαίσιο της αξιοποίησης των περιουσιακών ακινήτων του Πανεπιστημίου Κρήτης που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να αξιοποιηθούν απο το ίδρυμα και δεν αποκλείεται η μόνη λύση να είναι η εκποίηση τους.

Oι απειλές για εκκένωση, οι ποινικές διώξεις, η καταστολή δεν μας φοβίζουν… μας δυναμώνουν… τίποτα δεν τελείωσε… όλα συνεχίζονται!

Η “κατάληψη ευαγγελισμού” είμαστε ολοι εμείς!

αντίσταση – αυτοοργάνωση – αλληλεγγύη

εδω το δημοσιευμα της “νέας Κρητης”:

http://3.bp.blogspot.com/_7dl6FV9MPNs/ScSno1hpFCI/AAAAAAAAAZk/ZS4IZIzvtsI/s1600-h/21-3-09+%CF%80%CF%89%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%B9+%CE%BF+%CE%B5%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82+%CE%B1%CF%80%CE%BF+%CE%BD%CE%B5%CE%B1+%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B7.jpg

Ανακοινωση της καταληψης ευαγγελισμου απο τον Οκτωβρη οταν ειχε πρωτο ειπωθει να πουληθει το κτηριο:

Nέα Ανακοίνωση: ΟΣΟΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ , Μ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΑΣ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ

Στις 22 Ιουλίου του φετινού καλοκαιριού η κατάληψη Ευαγγελισμού δέχτηκε την επίσκεψη μιας κουστωδίας “φορέων” αποτελούμενη από τον πρύτανη (και μεγαλοεπιχειρηματία) του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιάννη Παλλήκαρη, τον αντιπρύτανη Κιτσόπουλο, τον εισαγγελέα Μαρκάκη, κάποιον υψηλόβαθμο μπάτσο, ασφαλίτες και δημοσιογράφους. Σκοπός της επίσκεψης αυτής, όπως είπαν και οι ίδιοι, ήταν να μας “προειδοποιήσουν” για την επερχόμενη εκκένωση του κτιρίου και “να δώσουν δεκαπενθήμερη διορία” για να αδειάσουμε το κτίριο.
Δυο μέρες μετά τη λήξη της προθεσμίας, το Πρυτανικό Συμβούλιο έδωσε συνέντευξη τύπου ανακοινώνοντας και επίσημα τη λήξη του τελεσιγράφου. Ο πρύτανης προσπαθώντας να αποφύγει το πολιτικό κόστος μιας ενδεχομένως βίαιης εκκένωσης της κατάληψης Ευαγγελισμού, πετάει το μπαλάκι στην Εισαγγελία, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Εισαγγελέας Ηρακλείου, λες και αυτό, με κάποιο μαγικό τρόπο, τον απαλλάσσει από τις ευθύνες του.

Μέσα στα 6 χρόνια ύπαρξής της, η κατάληψη Ευαγγελισμού είναι ένας ανοιχτός κοινωνικοπολιτικός χώρος που λειτουργεί αντιθεσμικά, συλλογικά και αυτοοργανωμένα και που έχει αναπτύξει λόγο και δράση για μια σειρά ζητημάτων, από τοπικά και περιβαλλοντικά θέματα μέχρι κεντρικά πολιτικά ζητήματα με συμμετοχή σε φοιτητικές και άλλες κινητοποιήσεις, αλλά και με αυτόνομες δράσεις ενάντια στο ρατσισμό, ενάντια στην εμπορευματοποίηση των δημόσιων χώρων, για την αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους, αλλά και στήριξης των αγώνων των φυλακισμένων, ενάντια στην ύπαρξη των φυλακών και του εγκλεισμού και πολλά άλλα ζητήματα. Και γι’ αυτό ενοχλεί τους κρατούντες και τους κολαούζους τους. Όπως ενοχλούν όλα τα στέκια και οι καταλήψεις που λειτουργούν συλλογικά, αδιαμεσολάβητα και αντιεμπορευματικά, «φτύνοντας» έμπρακτα το – διάχυτο γύρω μας – πολιτισμό του κέρδους, της εξουσίας και της ιδιοκτησίας και την κυρίαρχη λογική της εξατομίκευσης και της ιδιώτευσης. Όπως ενοχλεί που ο λόγος και η δράση μας δεν περιορίζονται εντός των κτηρίων στεκιών και καταλήψεων, αλλά διαχέονται ποικιλοτρόπως μέσα στον κοινωνικό ιστό.

Προφανώς, η απειλή της εκκένωσης δεν θα μπορούσε να μας βρει με σταυρωμένα τα χέρια. Κινητοποιούμενοι άμεσα, πραγματοποιήσαμε διάφορες δράσεις αντιπληροφόρησης (μικροφωνικές συγκεντρώσεις, καταλήψεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, κατάληψη στην πρυτανεία, κατάληψη στο ενετικό φρούριο Κούλε, παρεμβάσεις σε συναυλίες, μοιράσματα κειμένων σε λαϊκές αγορές και βιντεοπροβολές σε δημόσιους χώρους) με αποκορύφωμα την πανελλαδική πορεία περίπου 250 ανθρώπων στο κέντρο του Ηρακλείου στις 9 Αυγούστου.
Άμεση ήταν και η κινητοποίηση δεκάδων συντρόφων από όλο τον ελλαδικό χώρο που μέσα στο κατακαλόκαιρο κατέφθασαν στο Ηράκλειο εκφράζοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, τόσο με τη – για βδομάδες – συνεχή φυσική τους παρουσία, όσο και με την ολόψυχα ενεργή συμμετοχή τους στις ποικίλες διαδικασίες της κατάληψης (από τις «καθημερινές» που σχετίζονται με την απλή συμβίωση ανθρώπων σε έναν χώρο, έως τις συνελεύσεις, τις αφισοκολλήσεις και τις άλλες κινήσεις αντιπληροφόρησης).

Ο λόγος και οι δράσεις δεν περιορίστηκαν στην πόλη του Ηρακλείου, αφού την ίδια περίοδο αλληλέγγυοι σύντροφοι στην υπόλοιπη ελλάδα κυκλοφορούσαν προκηρύξεις και αφίσες, αναρτούσαν πανό και έγραφαν συνθήματα σε κεντρικά σημεία των μητροπόλεων, και έκαναν ταυτόχρονη κατάληψη των πρυτανειών σε Αθήνα, Γιάννενα και Βόλο την ίδια ώρα με εκείνη στο Ηράκλειο.

Θεωρούμε ιδιαιτέρως σημαντικά τα άμεσα αντανακλαστικά, τη δυναμική και τη συσπείρωση που επέδειξε όλος αυτός ο κόσμος το περασμένο καλοκαίρι, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι η αλληλεγγύη είναι ένα αναπόσπαστο και θεμελιώδες όπλο του αγώνα μας ενάντια στο κράτος και κάθε μορφής εξουσία.

Παρά την καλοκαιρινή της αποτυχία, η πρυτανική αρχή, στις 23 Οκτωβρίου σε προγραμματισμένη συνεδρίαση της συγκλήτου, επαναφέρει το ζήτημα του Ευαγγελισμού εκτός της ημερήσιας διάταξης, με προφανή σκοπό να αποφύγει τη δεδομένη παρουσία και παρέμβασή μας στη διαδικασία. Υποστηρίζοντας ψευδώς, ότι στο κτήριο δρουν άτομα που δεν έχουν τη φοιτητική ιδιότητα και επικαλούμενη μηνύσεις δύο γειτόνων για «διατάραξη κοινής ησυχίας», απέσπασε την έγκριση της συγκλήτου για ποινικές διώξεις εναντίον μας. Αντίθετα με τα όσα προηγουμένως υποστήριζαν (ότι δήθεν το κτήριο ήταν απαραίτητο να περάσει στα χέρια του πανεπιστημίου για να λειτουργήσει ως χώρος σίτισης ή φοιτητικό κέντρο), τώρα χωρίς καμία αναστολή δηλώνουν ότι στόχος τους είναι η πώληση του Ευαγγελισμού, που όπως ανέφεραν κοστολογείται στα δέκα εκατομμύρια ευρώ…
Είναι προφανές ότι το χαρακτηριστικό που μας συνέχει ως συλλογικότητα δεν είναι η φοιτητική ιδιότητα, παρόλο που κάποιοι από εμάς τη διαθέτουν, αλλά οι πολιτικές και κοινωνικές μας ιδέες και δράσεις. Η απόφαση να εκκενωθεί ο Ευαγγελισμός και να ασκηθούν ποινικές διώξεις στους καταληψίες είναι καθαρά πολιτική και όχι απλώς η επίλυση μιας υπόθεσης καταπάτησης περιουσίας, όπως παρουσιάζεται. Απειλείται ένας αυτόνομος χώρος με παρουσία στα κοινά της πόλης εδώ και έξι χρόνια, η ύπαρξη του οποίου ενοχλεί όσους έχουν κάτι να κερδίσουν από τη διαιώνιση αυτού του συστήματος κοινωνικής οργάνωσης, που προωθεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και το οποίο ποτέ δεν κρύψαμε ότι αντιπαλεύουμε και θα συνεχίσουμε να αντιπαλεύουμε…

ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ
ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ, ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ


Mar 19 2009

E… όχι και αυτό!

Εντάξει αυτό με τη κουκούλα.. αλλά ο νομός περί εξύβρισης παραείναι γελοίος! Εκτός των άλλων, είναι και προϊόν μιας δικτατορίας για όσους και όσες έχουν ασθενής μνήμη. Στην πραγματικότητα, η ιδία η δημοκρατία σκοντάφτει στις αντιφάσεις της. Ένα σύστημα, που θεωρητικά βασίζεται στην δυνατότητα του για αναστoχάσμο και την κριτική, δε μπορεί να απαγορέψει οποιαδήποτε χαρακτηρισμό «προς τους δημοσίους λειτουργούς».

Επιπλέον ο καθένας και η καθεμία έχει άπειρους λόγους να μη σέβεται οποιοδήποτε νόμο. Ο νομός όμως περί εξύβρισης είναι αστείος. Πρώτον οι ίδιοι σε προκαλούν να τους ρίξεις οποιοδήποτε μπινελίκι. Τη στιγμή που ο υπουργός οικονομίας ανακοινώνει περικοπές μισθών τι θα πεις; Α το παιδί τι κρίμα; Σαφώς και όχι! Αρχίζεις με ένα πινελάκι και άμα λάχει καταπατάς και το νόμο για την κουκούλα!

Επίσης το πιο διάσημο σύνθημα στις πορείες (και όχι μόνο), τι θα το κάνουμε;
Τι θα φωνάζουμε;  Σαφώς υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα. Όταν φωνάζουμε «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» είναι δυσδιάκριτο ποιον «εξυβρίζουμε»!

Έχοντας διάθεση να ρίξω και άλλο το επίπεδο,  έχω να πως όταν βγαίνει κάποιος «πολίτικος» όπως ο βουλγαρακής οποίος δεν δημιουργεί καμία αμφιβολία ότι δεν είναι λαμόγιο και υποστηρίζει το «καλό του τόπου» (όποιος δε αντιλαμβάνεται τι επακολουθεί μετά από αυτή τη φράση είναι τουλάχιστον αφελής…)όχι μόνο θα τον βρίσεις αλλά αν τον έβρισκες μπροστά σου θα καταπατούσες μια σειρά από νομούς.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως όποιοι και οποίες υποστηρίζουν τέτοια χουντικά νομοσχέδια ή ακροδεξιό ζωύφιο είναι ή πανιβλαξ. Φυσικά δεν αναιρείται ότι μπορεί να είναι και τα δυο.

Η αλήθεια είναι πως θα βρεθούν αρκετοί πανάθλιοι υπήκοοι να υποστηρίξουν τέτοιους νομούς. Οι νυκοκοιραιαοι, αυτοί που θέλουν «ασφάλεια», αυτοί που πιστεύουν  τα κάθε είδους πρεντεντεροειδή είναι η ιδία η βλακεία προσωποποιημένη η οποία είναι  και επικίνδυνη.

Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Το πρόταγμα της ασφάλειας και η περικοπή δικαιωμάτων(λέμε τώρα.. είπαμε να ρίξουμε και το επίπεδο…) έρχεται σε μια εποχή επίθεσης από τα αφεντικά και τα σκυλιά τους με το πρόσχημα στης κρίσης. Η στιγμή που σου απαγορεύουν έστω και να βρίσεις κάποιον, ο όποιος  διαχειρίζεται την ζωή σου, είναι τουλάχιστον χυδαίο. Χυδαίο επίσης, είναι να κάθεσαι και στον καναπέ σου προσέχοντας να μη σε άκουσε και κάνεις. Το θέμα είναι επίσης, πότε θα πράξουμε έτσι, ώστε όλα αυτά να μαντρόσκυλα να μην υπάρχουν. Με αυτό το τρόπο δε θα παρανομούμε κιόλας…
Τέλος πάντων έχοντας παραμείνει η διάθεση να ρίξω το επίπεδο ορίστε και κάποιες παρανομίες…

Μπάτσοι γ… δ….

Να καεί να καεί το μ… η βουλή

Άλυτες ρουφιανιά δ…

ΥΓ Έχω να καταγγείλω πως το word δεν έχει στο λεξικό τη λέξη λαμόγιο. Αν ήμουν συνομοσιολαγνος δε θα το θεωρούσα  τυχαίο

ΥΓ2 η ιδία η ύπαρξη τους είναι εξύβριση αλλά αυτό γιατί δεν το καταγγέλλει κάνεις;

ΥΓ3 ξέρω τα συνθήματα είναι κλίσε αλλά δε μπορούσα τη δεδομένη στιγμή να σκεφτώ κάτι άλλο.


Mar 18 2009

Νεκρή κρατούμενη και ξυλοδαρμός Γ. Δημητράκη

Η Κ. Γκουλιώνη, η οποία είχε πρωτοστατήσει στον αγώνα κατά της κολπικής εξέτασης στις κρατούμενες, βρέθηκε νεκρή τα ξημερώματα κατά την μεταγωγή της από τις φυλακές Θήβας στην Αλικαρνασό.  Η Κατερίνα Γκουλιώνη βρισκόταν μαζί με άλλους κρατούμενους στο καράβι για μεταγωγή στην Κρήτη. Στις 6:00 τα ξημερώματα βρέθηκε νεκρή και σύμφωνα με μαρτυρίες συγκρατουμένων της ήταν χτυπημένη στο πρόσωπο.

Επίθεση δέχθηκε  ο Γ. Δημητράκης, στις φυλακές Αλικαρνασού, από τον φασίστα Περίανδρο και δύο άλλους κρατούμενους. Ο Δημητράκης είναι καλά στην υγεία του.


Mar 18 2009

Απλές ερωτήσεις…

Ερώτηση 1η. Στο νομοσχέδιο περί κουκούλας θα περιλαμβάνονται και οι παραπάνω;

Ερώτηση 2η. Οι “κουκουλοφόροι” της παραπάνω φωτογραφίας οπλοφορούν και σκοτώνουν μικρά παιδιά γιατί δεν τους έχει συλλάβει κάποιος ακόμη;

Ερώτηση 3η. Το κράτος τρομοκράτης εκτός από το μονοπώλειο χρήσης βίας θέλει πλέον να έχει και το μονοπώλειο χρήσης κουκούλας;

Ας ξεκινήσουμε από τους μπάτσους πρώτα και μετά βλέπουμε…


Mar 17 2009

Κλέφτες και Αστυνόμοι;

Άκουγα τους δημοσιογράφους να καλούν τους δεσμοφύλακες να σκοτώνουν όποιο προσπαθεί να αποδράσει και προσπαθούσα να το ξεχάσω. Έλεγα, ηλίθιοι είναι και παρασύρονται, δεν θα έχει συνέχεια η δίψα για αίμα.Αλλά πριν καμιά βδομάδα έκανα ζάπινγκ χαράματα και ακούω για τη περιγραφή μιας ληστείας, στη Νίκαια νομίζω. Η ρεπόρτερ είπε ότι ένας «αστυνομικός εκτός υπηρεσίας» ακολούθησε τον δράστη για μια μεγάλη απόσταση. Όλα είχαν τελειώσει αλλά τότε του φώναξε ότι αν δε σταματήσει θα τον πυροβολήσει. Βρίσκονταν κι δύο μπροστά από ένα σχολείο. Ο ληστής γυρίζοντας είδε ότι τον σημάδευαν και καλύφθηκε, πυροβόλησε, ο αστυνόμος σκοτώθηκε και έτσι διέφυγε.

Οι παρουσιαστές άρχισαν να λένε ότι η χώρα έχει παραδοθεί στο χάος, αλλά να που υπάρχουν κάποιοι ήρωες, που κάνουν τη δουλειά τους με αυτοθυσία. Ότι δυστυχώς ο φονιάς ληστής έφυγε ζωντανός. Ότι τόλμησε και απάντησε στους πυροβολισμούς του αστυνομικού αγνοώντας ότι βρίσκονταν μπροστά σε παιδιά. Προφανώς έλεγαν ότι ο ληστής όφειλε να περιμένει να τον σκοτώσει ο «αστυνομικός εκτός υπηρεσίας». Έχοντας γνωστούς στην αστυνομία γνωρίζω ότι «Αστυνομικός εκτός υπηρεσίας» μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Αργότερα νεότερο ρεπορτάζ έλεγε ότι «δυστυχώς» ο αστυνομικός δε κατάφερε να πυροβολήσει με το όπλο του, ενώ μπορούσε να τους σκοτώσει όσο απομακρύνονταν. Πραγματικά κρίμα που δε τους σκότωσε νωρίτερα. Ομως τίποτα δεν θα είχε γίνει αν ο αστυνομικός, αρκετά χιλιόμετρα από τον “τόπο του εγκλήματος”, και μάλιστα μπροστά σε ένα σχολείο δεν είχε απειλήσει και ανοίξει πυρ.

Ας μην αφήνουμε το μανιχαϊσμό μας να συσκοτίζει απλές λογικές αρχές όπως η αιτιότητα και κεντρικούς πυλώνες του κοινωνικού συμβολαίου όπως και η ιερότητα της κάθε ζωής.
Το θέμα δεν τέλειωσε εκεί, χθες έγινε πάλι ένα ανάλογο περιστατικό. Ληστής αφού βγήκε από κατάστημα κινητών συνάντησε το προτεταμένο όπλο και πάλι «αστυνομικού εκτός υπηρεσίας». Θα είχαν όλα τελειώσει αλλά ο μπάτσος αυτός προκάλεσε συμπλοκή για να πάρει πίσω τα 300 ευρώ. Στη συμπλοκή κατάφερε ο ίδιος να σκοτώσει μια κοπέλα και να τραυματίσει σοβαρά τον ληστή. Βέβαια αυτό τα μμε θα το αποσιωπήσουν αν δε καταφέρουμε να το αλλάξουν. Τα μμε τον ανακηρύξαν κι αυτόν σε ήρωα. Η αστυνομία από ανακοίνωση σε ανακοίνωση, όπως κάθε φόρα, τροποποιεί τα γεγονότα για να αθωώσει τους δικούς της. Για να παρουσιάσει μια πραγματικότητα με σαφή όρια καλών και κακών. Για να παγιώσει το τι είναι καλό και τι είναι κακό με το δικό της σύστημα αξιών. Με το πλιάτσικό που συνεχίζουν να κάνουν οι τραπεζίτες σταματήσαμε και πάλι να ασχολούμαστε. Όποιος μπαίνει μπροστά στη κίνηση των μηχανισμών της αγοράς δεν του αξίζει πια να ζει. Η αγορά παράγει και πάλι αξίες. Έτσι θα ξεπεράσουν κι αυτή η κρίση… ξεπλενοντάς τη με αίμα.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4505479

http://new.enet.gr/?i=news.el.home&id=25330

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=259009

http://www.e-tipos.com/newsitem?id=80181

http://kosmoi.blogspot.com/


Mar 17 2009

Η επίκληση στη Ρουφιανιά

Μετά το περιστατικό της επίθεσης στο Κολονάκι όλη η καλή κοινωνία της Αθήνας άρχισε να απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη αστυνόμευση, ακόμη μεγαλύτερη προάσπιση της περιουσίας της, ακόμη μεγαλύτερη φύλαξη όσων με “τόσο κόπο” έχει αποκτήσει, ακόμη μεγαλύτερη ησυχία. Δεν είναι δυνατό να θέλει κάποιος να πιει τον καφέ του σε κάποια από τις καφετέριες της περιοχής και να μην τον αφήνουν. Δεν μπορεί κάποιος να πληρώνει 10 και 15 ευρώ για ένα απλό τοστ και μα μην μπορεί να το ευχαριστηθεί. Η επιλογή κάποιου πανάκριβου ρούχου δεν μπορεί να γίνεται υπό το φόβο των κουκουλοφόρων. Άλλωστε μέσα από τις σπασμένες βιτρίνες δεν μπορείς να δεις καθαρά το εμπόρευμα.

Αρωγός σε αυτή την απαίτηση είναι όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αμέσως έσπευσαν να καταδικάσουν το γεγονός να προβάλουν αποκαλυπτικά video, και να φιλοξενήσουν εμπόρους και κατοίκους της περιοχής που τους πρόσφεραν ανατριχιαστικές περιγραφές των βαρβάρων. Το κερασάκι στην τούρτα των τηλεμαιντανών ήταν όλοι οι εκπρόσωποι της αστυνομίας. Το συμπέρασμα δεν άρχισε να βγει.

“Η υπηρεσία μας δεν έχει επαρκείς πληροφορίες ώστε να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις τέτοιου τύπου”

Η δήλωση αυτή που εμπεριέχει τη νοοτροπία μιας ολόκληρης κοινωνίας έφτασε για να πυροδοτήσει ένα καινούργιο κύκλο συζητήσεων. “Που είναι το σύστημα παρακολούθησης;” ,“Η αστυνομία πλέον δεν έχει προσβάσεις”, “Εάν δεν υπάρχουν πληροφορίες πως είναι δυνατό να λειτουργήσουμε;”, “Μέσω των πληροφοριών γίνεται ο έλεγχος”.

Όλα τα παραπάνω υποστηρίζονταν και ξεστομίζονταν είτε από πολίτες , είτε από ιδιοκτήτες καταστημάτων της περιοχής είτε από εκπροσώπους της αστυνομίας.

Τι σημαίνουν; Προφορικό αίτημα για την πρόσληψη ρουφιάνων από την αστυνομία.

Όλοι αυτοί που με πολύ μεγάλη ευκολία ζητούν τη λειτουργία μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας πληροφοριών – ρουφιάνων προφανώς δεν μπορούν να σκεφτούν πιο μακριά από την ημέρα που σπάστηκε η βιτρίνα του καταστήματός τους ή που λόγω της ταραχής χύθηκε καφές στο πανάκριβο πουκάμισό τους.

Η εποχή της χούντας μάλλον φαντάζει πολύ μακρινή γι αυτούς. Η εποχή που οι καταδότες ήταν το πραγματικό παρακράτος έχει σταματήσει να υπάρχει στη μνήμη τους. Ποιές θα είναι οι συνέπειες της πραγματοποίησης του αιτήματος; Πραγματικά αδυνατό να τις υπολογίσω. Δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι μπορεί να γίνω θύμα κάποιου ρουφιάνου. Δεν έχει καμία σημασία το εάν ο ρουφιάνος θα είναι αστυνομικός ή ο περιπτεράς της γειτονιάς. Και να είστε σίγουροι ότι όταν η αστυνομία μιλάει για πληροφοριοδότες αναφέρεται σε ανθρώπους που ζουν δίπλα μας.

Όλα τα παραπάνω είναι απλά πρώτες σκέψεις, ανεπεξέργαστες, κάτι σαν αντανακλαστική αντίδραση στην παραπάνω νοοτροπία.

Προστάτης της ησυχίας των νοικοκυρέων θα είναι ο ρουφιάνος της γειτονιάς. Κάτι σαν το δικό τους άνθρωπο. Είναι η πρόταση της αστυνομίας για αυτοοργάνωση, ρουφιανιά.

Τελειώνοντας , θα παραθέσουμε μια φράση του Eric Hoffer:

“Μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που ο εχθρός σου φοβάται περισσότερο, από τα μέσα που χρησιμοποιεί για να σε κάνει να φοβηθείς.” 


Mar 16 2009

Βία-πολιτική βία και ποιότητα της πολιτικής δράσης

Η παρούσα χρονική στιγμή κρίνεται ως η καταλληλότερη για την ανάλυση του ζητήματος της βίας ως μέσο του αγώνα των κοινωνιών ενάντια στις δομές της εξουσίας, πολιτικής και κοινωνικής. Λίγο καιρό μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, η ύστερη εποχή είναι υπό διαμόρφωση, με ενδιαφέροντα φαινόμενα κοινωνικής αυτοοργάνωσης και δράσης που αξίζουν την επισταμένη προσοχή μας. Ταυτόχρονα όμως φαίνεται προκύπτει και το ερώτημα της χρήσης βίας ως μέσου δράσης.

Η βία λοιπόν πρώτα από όλα είναι μέσο και όχι σκοπός. Ο σκοπός θα πρέπει αφενός να προκαθορίζεται, αφετέρου να δηλώνεται, ώστε τελικά να κρίνεται. Επίσης, θα πρέπει να αξιολογείται πέρα από τον σκοπό καθ’ εαυτό και η συμβολή της βίας στην επίτευξή του.

Η απουσία ενός σαφώς καθορισμένου σκοπού και η απλή παράθεση βερμπαλιστικών εκφράσεων, δείχνουν πως η επιλογή της βίας εκκινεί από μη κοινωνικά και μη πολιτικά κίνητρα. Η απουσία στόχων πολιτικών (ή η απουσία πολιτικής) αλλά και γενικοί ακαθόριστοι στόχοι, δίνουν το δικαίωμα στον καθένα να αποδώσει σε πράξεις τέτοιες, άλλα κίνητρα συνήθως ατομικιστικά και σχεδόν πάντα ταπεινά. Κυρίως βεβαίως κάτι τέτοιο μπορεί πράγματι να συμβαίνει. Δίνει όμως και λαβές για ανάπτυξη των διαφόρων θεωριών από τα ΜΜΕ. Σε κάθε περίπτωση πάντως πρέπει να δεχτούμε πως οι πράξεις “πολιτικής βίας” είναι αντικείμενα ανάλυσης, κριτικής και προβληματισμού. Και όποιος εμποδίζει την κριτική και τον διάλογο προσφέρει πολύ κακές υπηρεσίες στο κίνημα και τον αγώνα. Τέτοιες λογικές είναι βεβαίως ολοκληρωτικές και συμπλέουν καθώς φαίνεται με τις απόψεις που λένε ότι δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρχει το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου διότι αφού “εμείς” κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια τότε η όποια “άλλη” άποψη είναι εκ των πραγμάτων λάθος. Ας ξεπεράσουμε το παράδοξο σχήμα, αγωνιζόμενοι για την κοινωνική απελευθέρωση να μην αναγνωρίζουν την ελευθερία της έκφρασης στην κοινωνία (ως δήθεν καπιταλιστική αξία). Να επανέλθουμε στο θέμα της βίας.

Η βία είναι η πρώιμη μορφή εξουσίας. Η φυσική βία που μπορεί να ασκήσει ο καθένας ήταν το προσωπικό του μερίδιο εξουσίας στον πρωτόγονο κόσμο. Από τη στιγμή της δημιουργίας πολύπλοκων κοινωνιών οι εξουσίες αυτές σταδιακά “κλάπηκαν” και συγκεντρώθηκαν στο κράτος που (όπως λέει ο Βέμπερ) κατέχει πια το μονοπώλιο της βίας και άρα την εξουσία. Βεβαίως, η ανατροπή ενός πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος προϋποθέτει την αμφισβήτηση αυτού του μονοπωλίου. Η αμφισβήτησή του ωστόσο δε σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι αποσκοπεί στην ανατροπή του καθεστώτος και πολύ περισσότερο στην ανατροπή του προς την κατεύθυνση ενός καλύτερου και δικαιότερου κόσμου. Κάτι τέτοιο πρέπει να αποδεικνύεται κάθε φορά που γίνεται χρήση βίας, αλλά και κάθε φορά που πραγματοποιείται η όποια κοινωνικο-πολιτική δράση.

Το να είσαι για παράδειγμα εναντίον της αστυνομίας, και να δρας ενάντιά της, δεν σημαίνει de facto ότι θέλεις έναν κόσμο χωρίς αστυνόμευση και χωρίς εξουσία, χωρίς στρατούς και χωρίς αδικία κτλ. Αν αυτός είναι ο σκοπός τότε πρέπει να ειπωθεί και έπειτα να αποδειχτεί πως η πράξη βίας ώθησε προς αυτήν την κατεύθυνση. Η κάθε δράση βίας έχει πιθανά και πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες, ακόμα και αν αυτοί που προέβησαν στην πράξη αυτή δεν κάνουν “πολιτική” ή χλευάζουν την κοινωνία. Οι πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες υπάρχουν ακόμα και αν είναι αδιάφορες ή αδύνατο να συλληφθούν από τους εκτελεστές κάθε τέτοιας πράξης και μπορεί να είναι προς την κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης ή και προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Αν θέλαμε να ονοματίσουμε τις προϋποθέσεις με τις οποίες διασφαλίζεται ότι τέτοιες πράξεις βίας είναι πράξεις πολιτικής βίας με κατεύθυνση την κοινωνική απελευθέρωση πρώτα απ’ όλα θα μιλάγαμε για μια ανώτερη ικανότητα ανάλυση της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Για παράδειγμα η διάκριση μεταξύ δημόσιου και κρατικού απαιτεί το ελάχιστο μιας τέτοιας ικανότητας, να μπορεί να διακρίνει δηλαδή κάποιος τη βουλευτική MERCEDES και το περιπολικό, από το ασθενοφόρο και το μέσο μαζικής μεταφοράς (όπως για παράδειγμα τα βαγόνια του ΗΣΑΠ) αν και όλα ανήκουν στο κράτος σαν οχήματα. Η ελάχιστη επίσης τέτοια ικανότητα θα μπορούσε να διακρίνει πότε η αντι-βία γίνεται πολύ ισχυρότερη από την βία στην οποία αντιστέκεται. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι εύκολο να παρατηρήσει κάποιος την ηδονή της βίας να κυριαρχεί και ουσιαστικά να αναγνωρίσει εκεί την ηδονή της εξουσίας. Γιατί αυτή η ελάχιστη ικανότητα πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης αρκεί για να δει κάποιος πως όταν η πολιτική βία γίνεται “λύσσα για βία” τότε από πίσω κρύβεται μάλλον μια “δίψα για εξουσία”. Η ελάχιστη ικανότητα πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης θα ήταν αρκετή για να μην υποτιμάται η αξία του λόγου έναντι της πράξης (βίας) και να μπορούσε έτσι να συμπληρωθεί το σύνθημα: ¨βία στη βία της εξουσίας και λόγο στο λόγο της εξουσίας. Βεβαίως η ικανότητα στο λόγο είναι αρκετά πιο δύσκολη από την ικανότητα στη βία.

Το κείμενο αυτό ωστόσο δεν μπορεί παρά να κλείσει με μια προτροπή όχι για την ελάχιστη αλλά για την μέγιστη ανάπτυξη ικανοτήτων αντίληψης και ανάλυσης της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Για την μέγιστη δυνατή ικανότητα οργάνωσης και στοχοθέτησης του αγώνα.